Hacı Mümine Hanım

HACI MÜ’MİNE KADIN

Hicrî: 1230 / Milâdî: 1814-1815

Mezar Taşının Osmanlı Türkçesi:

Hüve’l-Hallâku’l-Bâkî. İlâhî, rûz-ı mahşerde bana günâgun ecreyleye, nice dertlerle helâk oldum, şühedâ ile haşreyleye, sana kurban idüp canımı eyledim türâb-ı mesken, Rahmansın âb-ı rahmetle küllü isyânımı affeyleye, Merhûme ve mağfûre el-Hâcce Mü’mine Kadın'ın ruhu içün el-Fâtiha.

1230 / M. 1814-1815

Mezar Taşının Günümüz Türkçesi:

Ebedî Yaratıcı Olan Yalnızca Allah’tır. Ey Allah'ım! Mahşer gününde bana mükâfat ihsan eyle. Zira ben pek çok dertlerle bu dünyadan ayrıldım; beni şehitlerle birlikte haşreyle. Ruhumu sana teslim ettim ve sonunda toprağı meskenim yaptım. Ey Rahmân! Rahmetinle bütün günahlarımı bağışla. Merhûme ve mağfûre el-Hâcce Mü’mine Kadın'ın ruhu için el-Fâtiha.

1230 / M. 1814-1815

HACI MÜ’MİNE KADIN

XIX. Yüzyıl Başlarında Lefkoşa’da Yaşamış Bir Osmanlı Hanımı

1230 / M. 1814–1815

Hacı Mü’mine Kadın’ın hayatı hakkındaki bilgiler mezar taşı kitabesiyle sınırlıdır. Kitabe onun hangi aileye mensup olduğu veya herhangi bir resmî görevle ilişkisi konusunda bilgi vermemektedir. Bununla birlikte kullanılan “el-Hâcce” unvanı, onun hac ibadetini yerine getirmiş bir kadın olduğunu göstermektedir. Kitabesinde dünyevî bir makam veya aile bağlantısından çok, Mü’mine Kadın’ın inanç dünyası ve ölüm karşısındaki manevî yaklaşımı öne çıkmaktadır. Mahşer gününde mükâfatlandırılma, şehitlerle birlikte haşredilme ve günahlarının bağışlanması için Allah’a yöneltilen dualar, mezar taşının temel temasını oluşturmaktadır. Ayrıca “pek çok dertlerle” dünyadan ayrıldığına ilişkin ifade, hayatının son döneminde sıkıntılar yaşadığına işaret etmektedir.  Dolayısıyla Mü’mine Kadın’ın mezar taşı, Arap Ahmet haziresinin yalnızca yüksek devlet görevlilerinin değil, dönemin dinî ve toplumsal hayatına mensup kadınların hatıralarını da koruduğunu gösteren kıymetli bir örnektir.